Tak się składa, że los na mojej drodze postawił prężnie rozwijającą się firmę Przygotika. Miałem okazję zaprojektować ich stronę internetową, a przy tym świetnie się bawić. Firma reprezentuje ciekawe spojrzenie na otaczającą ją rzeczywistość. Chce połączyć obcowanie z przyrodą z nowoczesną technologią. Połączenie może dość niecodzienne, ale najważniejsze, że to działa. Osobiście świetnie się bawiłem to tak jakby wspinać się nie wypuszczając komputera z ręki… Geek zrozumie o czym piszę. Przygotika to także świetny sposób na reklamę. Na zachodzie dość popularne segwaye przyciągają wzrok tysięcy ludzi, a co gdyby jeszcze obkleić sprzęt reklamami. Sukces gwarantowany. Przygotika w swojej ofercie posiada szereg propozycji dla ludzi szukających sposobu na nowoczesną reklamę. Ciekawym pomysłem jest również zaproszenie dziewczyny, rodziny lub po prostu wyskoczyć z przyjaciółmi na przejażdżkę po Toruniu, Poznaniu lub Gnieźnie. Przygotika zapewnia nocleg w hotelu i to bardzo dobrym hotelu.

Ja miałem okazję uczestniczyć w sesji Offroad. Ostra jazda bez trzymanki. Maszyny spisywały się dzielnie. Błoto, deszcz, plaża, torfowiska nie stanowiły problemu dla modeli x2. Jeśli chcesz się oderwać od szarości dnia codziennego, musisz tego spróbować.

Gorąco polecam

Na wiki smok Heighwaya jest definiowany na płaszczyźnie zespolonej, ale w arkuszu dla maturzystów nikt by na to nie poszedł. Pomimo tego idea generowania smoka jest dość ciekawa. Pojawiają się w niej liczby pseudolosowe, co nadaje ciekawego kolorytu sprawie. No ale w matematyce raczej nie ma przypadku… Nie będę wysilał się na uczoną polemikę po prostu wklejam poniżej polecenie:

Zadanie 4. Iteracje (14 pkt)
Poniższe dwa układy równań liniowych, zastosowane wielokrotnie do przekształcania
współrzędnych punktu (x, y) (przynajmniej kilka tysięcy razy) na przemian, w losowej
kolejności, generują ciekawy obraz, znany jako smok Heighwaya. Zmienne x′ i y′ oznaczają
nowe wartości współrzędnych x i y.

Do wygenerowania obrazu smoka Heighwaya może posłużyć następujący algorytm:

1. Przyjmij dowolne wartości początkowe x i y.
2. Powtórz wielokrotnie (przynajmniej kilka tysięcy razy):
2.1. Oblicz nowe wartości x i y:

• wybierz losowo z jednakowym prawdopodobieństwem jeden z dwóch podanych układów równań,

• oblicz x′ i y′ , stosując wybrany układ równań.

2.2. Zaznacz na wykresie kolejny punkt (x, y).

Wykorzystując dostępne narzędzia informatyczne, wykonaj poniższe polecenia. Wyniki z podpunktów a, c, d zapisz w pliku o nazwie zad_4.txt. Wyniki do każdego podpunktu poprzedź literą oznaczającą ten podpunkt.

a) Zaczynając od x = 1 i y = 1 i wybierając za każdym razem losowo jeden z dwóch
podanych układów równań, oblicz pierwsze 5000 wartości x i y z kolejnych iteracji.

b) Na podstawie swoich obliczeń sporządź obraz smoka Heighwaya. Pomiń wyniki
ze 100 pierwszych iteracji. Zadbaj o czytelność i przejrzystość obrazu. Otrzymany
obraz zapisz w pliku o nazwie smok.*, w którym * oznacza rozszerzenie pliku zgodne
z wybranym przez Ciebie formatem pliku użytym do zapamiętania obrazu.

c) Oblicz środek masy smoka, to znaczy: średnie wartości x i y z zaokrągleniem
do jednej cyfry dziesiętnej po przecinku. Przy obliczaniu średnich pomiń wyniki
ze 100 pierwszych iteracji.

d) Oblicz rozmiary powstałego smoka, to znaczy podaj (z zaokrągleniem do jednej cyfry
dziesiętnej po przecinku) minimalne i maksymalne wartości x oraz y. Pomiń wyniki
uzyskane w pierwszych 100 iteracjach obliczeń.

Nie chciało mi się walczyć z  nudnymi podpunktami po prostu skupiłem się na narysowaniu smoka

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60
61
62
63
64
65
66
67
68
69
70
71
72
73
74
75
76
77
78
79
80
81
82
83
84
85
86
87
88
89
90
91
92
93
94
95
96
97
98
99
100
101
102
103
104
105
106
107
108
109
110
111
112
113
114
115
116
117
118
119
120
121
122
123
124
125
126
127
128
129
130
131
132
133
134
135
136
137
138
139
140
141
142
143
144
145
146
147
148
149
150
151
152
153
154

import java.awt.Color;
import java.awt.Graphics;
import java.awt.event.ActionEvent;
import java.awt.event.ActionListener;
import java.util.ArrayList;
import javax.swing.JApplet;
import javax.swing.JButton;
import javax.swing.JLabel;
import javax.swing.JOptionPane;
import javax.swing.JPanel;
import javax.swing.JSlider;
import javax.swing.JTextField;
import javax.swing.SwingUtilities;
import javax.swing.event.ChangeEvent;
import javax.swing.event.ChangeListener;
 
public class Dragon extends JApplet {
 
	JButton generate = new JButton("Generuj");
	DragonImage panel = new DragonImage();
	ArrayList<Pixel> pixelList = new ArrayList<Pixel>();
	JTextField textField = new JTextField();
	JTextField xCor = new JTextField();
	JTextField yCor = new JTextField();
	JLabel iterLab = new JLabel("Iteracje: ");
	JLabel xLab = new JLabel("x: ");
	JLabel yLab = new JLabel("y: ");
	JLabel zoomLab = new JLabel("zoom: ");
	double x,y;
	JSlider zoomSlider = new JSlider();
	int zoom=100;
 
	public void init(){
		try {
			SwingUtilities.invokeAndWait(new Runnable() {
				public void run() {
					setLayout(null);
					setSize(650, 410);
 
					iterLab.setBounds(418,40,50,20);
					add(iterLab);		
					xLab.setBounds(455,70,50,20);
					add(xLab);
					yLab.setBounds(455,100,50,20);
					add(yLab);
					zoomLab.setBounds(430,130,80,20);
					add(zoomLab);
 
					textField.setBounds(470,40,75,25);
					add(textField);
					xCor.setBounds(470,70,35,25);
					add(xCor);
					yCor.setBounds(470,100,35,25);
					add(yCor);
					generate.setBounds(470, 10, 100, 25);
					generate.addActionListener(new GenButtonListener());
					add(generate);
 
					zoomSlider = new JSlider(1, 1000,100);
					zoomSlider.setBounds(430, 150, 200, 20);
					add(zoomSlider);
					zoomSlider.addChangeListener(new ZoomSliderListener());
 
					add(panel);
					panel.setBounds(5, 5, 400, 400);
					panel.setBackground(Color.white);
					panel.repaint();
				}
			});
		} catch(Exception e){
			JOptionPane.showMessageDialog(null,e.toString(),"Błąd",JOptionPane.ERROR_MESSAGE);
		}
	}
 
	class ZoomSliderListener implements ChangeListener {
		public void stateChanged(ChangeEvent arg0) {
			zoom = zoomSlider.getValue();
			zoomLab.setText("zoom: "+zoom);
			panel.repaint();
		}
	}
 
	class GenButtonListener implements ActionListener{
		public void actionPerformed(ActionEvent arg0) {
			if(xCor.getText().equals("") || yCor.getText().equals("") || textField.getText().equals("") || Integer.parseInt(textField.getText())<100){
				JOptionPane.showMessageDialog(null,"iteracje > 100"+'\n'+"x,y dowolne","Błąd - błędne dane wejściowe",JOptionPane.ERROR_MESSAGE);
			}else{
				int option=0;
				double xp=0,yp=0;
				x = Double.parseDouble(xCor.getText());
				y = Double.parseDouble(yCor.getText());
 
				pixelList.clear();
 
				for(int i=0;i<Integer.parseInt(textField.getText());i++){
					option = (int)Math.round(Math.random());
					if(option==1){
						xp=-0.4*x-1;
						yp=-0.4*y+0.1;
						pixelList.add(new Pixel(xp, yp));
						x=xp;
						y=yp;
					}else{
						xp=0.76*x-0.4*y;
						yp=0.4*x+0.76*y;
						pixelList.add(new Pixel(xp, yp));
						x=xp;
						y=yp;
					}
				}
				for(int i=0;i<100;i++)
					pixelList.remove(0);
 
				panel.repaint();
			}
		}
 
	}
 
	class DragonImage extends JPanel {
 
		public void paint(Graphics g){
			super.paint(g);
			int dx = panel.getWidth()/2;
			int dy = panel.getHeight()/2;
 
			g.setColor(Color.white);
			g.fillRect(0, 0, 300, 300);
 
			g.setColor(Color.LIGHT_GRAY);
			for(int i=1;i<8;i++)
				g.drawLine(50*i, 0, 50*i, 450);
			for(int i=1;i<8;i++)
				g.drawLine(0, 50*i, 450, 50*i);
 
			g.setColor(Color.red);
			for(Pixel pixel:pixelList){
				g.fillRect((int)(pixel.x*zoom)+dx, (int)(pixel.y*zoom)+dy, 1, 1);
			}
		}
	}
 
	class Pixel {
		double x,y;
 
		Pixel(double X,double Y){
			x=X; y=Y;
		}
 
		public void set(double X,double Y){
			x=X; y=Y;
		}
	}
}

Pozdrawiam!!! Piter!

Zachęcam do poczytania na ten temat…

Na zajęciach piszemy w języku OCaml i Oz (o pierwszym z nich napiszę później). Teraz skupmy się na języku Oz. Jest to język multi-paradygmatowy, czyli wspomaga kilka paradygmatów. W tym przypadku są jest to:

1. Programowanie w logice
2. Programowanie funkcyjne
3. Programowanie imperatywne
4. Programowanie obiektowe
5. Programowanie deklaratywne

Początki Oz’a sięgają 1991 roku jak to często bywa stworzył go student. Od 1996 roku pieczę nad projektem ma konsorcjum Mozart (często możemy zauważyć w sieci pisownię Oz/Mozart). Projekt jest udostępniany na licencji open source. Składnia języka na początku wydała mi się dość przyjemna, ale z czasem dała ostro popalić. Z języka korzystałem tylko do celów edukacyjnych dlatego nie jestem wstanie powiedzieć wam nic nowego czego nie przeczytacie w dokumentacji i tutorialu (ahhh to co tygryski lubią najbardziej)

Jako, że w internecie jest bardzo mało przykładów związanych z językiem Oz postanowiłem to zmienić. Oto kilka prostych programów.

Funkcja Rev (reverse – przyjmuje jako argument listę) odwracająca listę (rekursja ogonowa).

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10

declare fun {Rev L}
	   local fun {Pom L Acc}
		    case L of
		       nil then Acc
		    [] H|T then {Pom T H|Acc}
		    end
		 end
	   in {Pom L nil}
	   end
	end

Funkcja Length która zwraca długość listy przyjętej jako argument.

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15

declare fun {Length Lst}
	   local fun {Length_acm Lst Acm}
	      if Lst==nil then Acm
	      else {Length_acm Lst.2 Acm+1}
	      end
	   end
	   in {Length_acm Lst 0}
	   end
	end
 
%przykładowa tablica
declare L = 1|2|3|4|5|nil
 
%wydrukowanie wyniku
{Show {Length L}}

Dalej przedstawię zadania z list ćwiczeń, które to rozwiązywałem na zajęciach, niestety nie wszystkie zadania są optymalne obliczeniowo, wiele z nich można usprawnić:

1. Zdefiniuj funkcję Flatten1, która dla argumentu będącego listą list tworzy listę złożoną z elementów wszystkich podlist z zachowaniem ich kolejności, np. {Flatten1 [[5 6] [1 2 3]]} zwraca [5 6 1 2 3], czyli spłaszcza listę o jeden poziom.

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11

declare fun {Flatten1 L}
	   if L==nil then
	      nil
	   else
	      {Append L.1{Flatten1 L.2}}
	   end
end
 
declare Lst = [[5 6 1 2 3] nil [3 4 3] [3]]
 
{Show {Flatten1 Lst}}

2. Zdefiniuj funkcję Count obliczającą ile razy dany obiekt występuje w danej liście, np. {Count ‘a’ ['a' 'l' 'a']} zwraca 2.

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10

declare fun {Count Z Lst}
	   if Lst==nil then 0
	   else
	      if Z==Lst.1 then 1+{Count Z Lst.2}
	      else 0+{Count Z Lst.2}
	      end
	   end
end
 
{Show {Count 'a' a|b|a|b|a|b|nil}}

3. Zdefiniuj funkcję Duplicate powtarzającą dany obiekt określoną liczbę razy i zwracającą wynik w postaci listy, np. {Duplicate ‘la‘ 3} →['la' 'la' 'la'].

1
2
3
4
5
6
7

declare fun {Duplicate O N}
	   if N==0 then nil
	    else O|{Duplicate O N-1}
	   end
	end
 
{Show {Duplicate 'a' 6}}

4. Zdefiniuj funkcję Sqr_list podnoszącą do kwadratu wszystkie elementy danej listy liczb, np. {Sqr_list [1 2 ~3]} → [1 4 9].

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10

declare fun {Sqr_list Lst}
	   if Lst==nil then nil
	   else
	      Lst.1*Lst.1|{Sqr_list Lst.2}
	   end
	end
 
declare L = 3|4|nil
 
{Show {Sqr_list L}}

5. Zdefiniuj funkcję Palindrome sprawdzającą, czy dana lista jest palindromem, tj. równa się sobie samej przy odwróconej kolejności elementów, np. {Palindrome ['a' 'l' 'a']} zwraca true.

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10

declare fun {Palindrome Lst}
	   if Lst==nil then nil
	   else
	      Lst=={Reverse Lst}
	   end
end
 
declare L = k|a|j|a|k|nil
 
{Show {Palindrome L}}

6. Zdefiniuj funkcję ListLength obliczjącą długość dowolnej listy.

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10

declare fun {ListLength Lst}
	   if Lst==nil then 0
	   else
	      1+{ListLength Lst.2}
	   end
	end
 
declare L = 1|2|3|4|nil
 
{Show {ListLength L}}

7. Liczby Fibonacciego są zdefiniowane następująco:
f(0) = 0
f(1) = 1
f(n+2) = f(n) + f(n+1)
Napisz dwie funkcje, które dla danego n znajdują n-tą liczbę Fibonacciego: pierwszą opartą bezpośrednio na powyższej definicji i drugą, wykorzystującą rekursję ogonową. Porównaj ich szybkość wykonania, obliczając np. 37-mą liczbę Fibonacciego.

1
2
3
4
5
6
7
8
9

declare fun {Fib N}
	    if N==0 then 0
	    else
	       if N==1 then 1
	       else {Fib N-1}+{Fib N-2}
	       end
	    end
	 end
{Show {Fib 37}}

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14

declare fun { Fib_tail N}
	   local fun {Fib N1 N2 I}
		    if I=<2 then N2
		    else
		       local Next = N1+N2 in
			  {Fib N2 Next I-1}
		       end
		    end
		 end
	   in {Fib 1 1 N}
	   end
	end
 
{Show {Fib_tail 37}}

8. Zdefiniuj funkcję Initsegment : ‘a list * ‘a list -> bool sprawdzającą w czasie liniowym, czy pierwsza lista stanowi początkowy segment drugiej listy. Każda lista jest swoim początkowym segmentem, lista pusta jest początkowym segmentem każdej listy.

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11

declare fun {Initsegment L1 L2}
	   case L1 of
	      nil then true
	   [] H|T then
	               if H==L2.1 then {Initsegment T L2.2}
		       else false
		       end
	   end
	end
 
{Show {Initsegment 2|3|nil 1|2|3|4|nil}}

OK myślę, że na razie te kila przykładów wystarczy, mam w zanadrzu jeszcze kilka mini-programików, myślę że z czasem je udostępnię. Jak sami widzicie jestem jeszcze dość zielony w paradygmacie funkcyjnym, ale powoli nabieram zrozumienia wobec tej „filozofii”. Mam szczerą nadzieję, że analiza tych kilku programów pozwoli wam szybciej oswoić się z nowym językiem, a przede wszystkim paradygmatem.

Pozdrawiam PL

Co mogę powiedzieć o grze aktorów. W moim odczuciu mogła by być lepsza, ale ja oglądam ten serial z przyjemnością, może i są momenty w których kiwam głową i wołam o pomstę do nieba, ale uważam, że ten serial jest potrzeby. Właśnie dlatego chciałem o tym napisać, żeby w sieci pojawiła się pierwsza pochlebna opinia na temat tego serialu. Na razie wiemy tyle, że jest 13 odcinków. Dotychczas zostało wyemitowanych 4. Już po chyba 2 odcinku w radio można było usłyszeć jak ratownicy mówią, że z pewnością nie użyczą wizerunku w kolejnych odcinkach. TOPR pomagał w realizacji serialu i pełnił rolę konsultanta, niestety ratownicy mówią, że cała ich praca poszła na marne. PANOWIE JA TAK NIE UWAŻAM.

Według mnie gdy osiągnie się stopień profesjonalizmu, pewne rzeczy wydają się jasne i oczywiste. Mistrzowie mają to do siebie, że nie interesuje ich bycie dobrym, czy broń Boże przeciętnym oni chcą tego co najlepsze. Pamiętajmy, że trzeba od czegoś zacząć i właśnie dlatego uważam, że serial powinien doczekać się swojej kontynuacji w przyszłości. Myślę, że projekt jest OK. Oczywiście trzeba nad nim popracować i domyślam, że ratownikom TOPR nie było łatwo tłumaczyć i kłaść do głowy producentom serialu informacji na temat jak to powinno wyglądać. Jednak to co powstało jest dla mnie ciekawym kompromisem. Pomimo wszystkich uchybień kilka informacji ciekawych i przede wszystkim przydatnych udało się przemycić. Tak na marginesie dla laików to prawdziwy skarb. Nawet jeśli nie zapamiętają tego świadomie to może trafi to do nich podrogowo, a tym samym ratownicy będą mieli mniej pracy. Czego im życzę z całego serca.

Wszystkich, którzy chcą zasięgnąć fachowej wiedzy odsyłam do filmu który przygotowali prawdziwi ratownicy! I proszę dajcie szansę „Ratownikom z TVP”

dzisiaj chciałbym opowiedzieć Wam o spływie kajakowym który odbył się w lipcu 2010 roku na rzece Drwęcy. Nie będę zagłębiał się w opis samej rzeki, przecież od czego jest Wikipedia. Skupię się natomista na rzeczach, które trudno usłyszeć z ust osoby wypożyczającej nam kajaki, czy też nie łatwo dostrzec je w przewodniku.

Zacznijmy od tego, że spływ organizowany był dość spontanicznie, przez ludzi o niewielkim doświadczeniu. W doborze trasy korzystaliśmy z przewodnika Pascala. Zajął się tym jeden z uczestników, który nigdy nie siedział w kajaku. Mimo tego doskonale wywiązał się ze swojego zadania. Grupa liczyła 21 osób, czyli 11 kajaków dwuosobowych. Kajaki udostępniła nam wypożyczalnia Libra za 20 PLN na dzień za sztukę. Cena bardzo przystępna. Były to 2 kajaki polietylenowe i 9 kajaków z laminatu. Do tego kamizeli i siedziska. Wiosła do wyboru drewniane lub aluminiowe skrętne. W skali od 1-5 sprzęt ocenił bym na 4.

Spływ rozpoczęliśmy w Nowym Mieście Lubawskim, a zakończyliśmy w Toruniu. Według przewodnika przepłynęliśmy 142,5 km. Spływ miał trwać 10 dni my mieliśmy 6. Trasa była tak dobrana, aby mniej więcej co 2 dni (czasami udało się cześciej) można było uzupełnić zapasy żywności. Nocowaliśmy na polach, bynajmniej nie namiotowych. Dokładnie na polanach, często pastwiskach. Raz zdarzyło nam się zapłacić po 5 zł od osoby za możliwość rozbicia się u gospodarza za domem. Miejsca których na pewno nie wolno opuścić to Golub-Dobrzyń, Brodnica i oczywiście Toruń. Dla miłośników historii to nie lada gratka, a dla innych to szansa na to aby rozprostować kości. My w pośpiechu przepłynęliśmy przez Brodnicę czego później bardzo żałowaliśmy. Warto też zboczyć odrobinę z trasy i zahaczyć o jeziora, które urozmaicają naszą podróż. Można tam zażyć kąpieli, poskakać z pomostu, wdrapać się na tamę.

Rzeka przynosi sporo frajdy co nie jest żadną nowością. Niestety Drwęca jest dość monotonna. Nadaje się idealnie dla kogoś kto rozpoczyna przygodę z kajakiem i chce nauczyć się sterować. Oczywiście należy zachować wszelkie środki ostrożności. Są miejsca gdzie należy z dużą rozwagą podchodzić do przeszkód, aczkolwiek jest ich bardzo niewiele. W naszej grupie zdarzyła się jedna wywrotka i to właśnie przez nieuwagę i brak doświadczenia. Widoki były przepiękne, woda w zasadzie czysta, niestety nie jest to czystość pierwszej klasy. W przewodniku jest napisane, że jest to rezerwat przyrody na całej długości. Niestety nie widać tego, wokoło kręci się sporo śmieci. Na szczęście przegrywają z przytłaczającym je pięknem rzeki. Do tego muchy końskie i komary. Nie da się tego pominąć. Oczywiści nie jest to nic groźnego o ile ktoś pamiętał o środku odstraszającym te stworzenia. Należy pamiętać również o obuwiu ochronnym, buty neoprenowe za ok. 25 PLN wystarczą i uchronią przed przykrymi skaleczeniami, które w warunkach spływu goją się przerażająco długo. Na naszej trasie musieliśmy dwa razy przenosić kajaki, raz 100m, a drugi około 50, nie sprawia to wielkiego problemu. Najcięższy odcinek jaki nas czeka to moment wpłynięcia na Wisłę. Jednakże nie ma co się przejmować na zapas, to i tak będzie świetna zabawa przysparzająca dużo wrażeń.

Oto lista rzeczy niezbędnych do tego, aby spływ minął w miłej atmosferze:

• worek wodoszczelny
• Latarka ( ja polecam czołówkę )
• spodnie długie
• spodnie krótkie
• buty neoprenowe
• sandały (polecam Keen wodoodporne)
• pełne buty
• polar
• kurtka przeciwdeszczowa
• bielizna termoaktywna
• karimata
• okulary przeciwsłoneczne
• chusta
• kompas lub GPS (dla bezpieczeństwa nawigacji)
• nóż
• siekiera
• namiot
• rękawiczki
• ręcznik
• sztućce
• kubek
• manierka
• sznurek
• apteczka
• olejek do opalania
• środek odstraszający komary

Według mnie to wyposażenie zapewni Wam komfort i bezpieczeństwo, oczywiści zachęcam do eksperymentowania z ekwipunkiem i dzielenia się uwagami w komentarzach.

Pozdrawiam Piotr!

Co do samego algorytmu jak zawsze nie będę się przemęczał (nie dlatego, że mi się nie chce, ale inni opisali go już setki razy)

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39

public class BinarySearch {
 
	public static int tab[] = {3,5,12,20,28,34,38,41,55,67,71,78,81,85,94,99,102};
 
	//funkcja zwraca indeks elementu, jeśli go nie ma zwróci -1
	public static int binSearch(int find,int left,int right){
		//System.out.println("Szukam "+find+" lewy: "+left+" a prawy: "+right);
		int index=(left+right)/2;
 
		if(tab[index]==find){
 
			return index;
 
		} else {
 
			if(left>right){
 
				//System.out.println("Nie ma takiej liczby!");
				return -1;
 
			} else {
 
				if(tab[index]<find){
 
					return binSearch(find,index+1,right);
 
				} else {
 
					return binSearch(find,left,index-1);
				}
			}
		}
	}
 
	public static void main(String[] args){
		System.out.println(binSearch(67,0,16));
	}
 
}

Pozdrawiam Piotr!!!

Zapewne wrzucę jeszcze kilka swoich kodów na stronkę. Dzisiaj sortowanie przez kopcowanie zaimplementowane obiektowo. Struktura kopca zupełnego znajduje się w pliku heap.java, a jego przykładowe zastosowanie (tutaj sortowanie) w pliku test.java.

Oto kod:

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
30
31
32
33
34
35
36
37
38
39
40
41
42
43
44
45
46
47
48
49
50
51
52
53
54
55
56
57
58
59
60

//********************************
//wierzchołek   1
//lewy potomek  2*i
//prawy potomek 2*i+1
//********************************
public class Heap {
 
	private int tab[];
	private int size = 0;
 
	public Heap(int size){
		tab = new int[size+1];
	}
 
	public void insert(int val){
		tab[++size]=val;
		up();
	}
 
	public void up(){
		int temp=tab[size];
		int n=size;
 
		while( (n!=1) && (tab[n/2]<=temp) ){
			tab[n] = tab[n/2];
			n=n/2;
		}
		tab[n]=temp;
	}
 
	public int getFirst(){
		int temp=tab[1];
		tab[1]=tab[size--];
		down();
		return temp;
	}
 
	public void down(){
		int i=1;
		while(true){
			int pos=2*i;
 
			if(pos>size)
				break;
 
			if(pos+1<=size)
				if(tab[pos]<tab[pos+1])
					pos++;
 
			if(tab[i]>=tab[pos])
				break;
 
			int temp = tab[pos];
			tab[pos]=tab[i];
			tab[i]=temp;
 
			i=pos;
		}
	}
}

…a teraz kod przykładu…

1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20

public class Test {
 
	public static void main(String[] args){
		int tab[] = {32,43,2,46,23,1,0,-34,54,230};
 
		Heap heap = new Heap(10);
 
		for(int i=0;i<tab.length;i++)
			heap.insert(tab[i]);
 
		for(int i=tab.length;i>0;i--)
			tab[i-1]=heap.getFirst();
 
		System.out.println("Tablica posortowana");
 
		for(int i=0;i<tab.length;i++)
			System.out.println(tab[i]);
	}
 
}

Dzisiaj znalazłem chwilę wolnego czasu i postanowiłem opublikować coś nad czym sporo myślałem, nareszcie udało mi się zrealizować pomysł. Mianowicie od kilku lat oglądam program Bear’a Grylls’a (Ultimata Survival, Man vs Wild). Niesamowity człowiek, bardzo ciekawy, szalenie optymistyczny wręcz idealnie pasuje do tego programu. Były komandos S.A.S, kilkukrotny zdobywca Mount Everest. To mówi samo za siebie. Wielu ludzi zarzuca mu, że zawsze podąża za nim ekipa i tak naprawdę to żaden survival. Ja jednak sądzę inaczej. Obecność ekipy zupełnie mi nie przeszkadza, a program ogląda się świetnie. Dotychczas powstało 6 sezonów i 7 jest w drodze tak, więc postanowiłem spisać wszystkie miejsca w których był Bear Grylls, a skoro spisać do dlaczego nie nanieść tego na mapę. Wykorzystałem do tego API Google maps i myślę, że wyszło całkiem nieźle. Tak, więc jeśli jesteś maniakiem Discovery i serii programów Bear’a Grylls’a to jest coś dla Ciebie. Jeśli zechcesz skompletować wszystkie odcinki Man vs Wild lista również Ci się przyda.

Season 1 Season 2 Season 3 Season 4 Season 5 Season 6

Pozdrawiam Piotrek

Jak widzicie po prawej stronie na samym dole widnieje moja wizytówka z Facebook’a. Nigdy nie pałałem sympatią to serwisów społecznościowych. Naczytałem się książek o socjotechnice. Poznałem kilka niezłych historii o wykorzystaniu danych osobowych i to z powodzeniem mnie zniechęciło.  Konto na NK (nasza-klasa.pl) założyłem sobie chyba 2 lata po starcie serwisu, czyli jak wszystkim już się zabawa znudziła. Jakiś miesiąc temu zagościłem na facebook’u. Nie będę opowiadał o serwisie bo miejsca zabraknie, a właściwie po co. Fakt jest taki, że poniekąd przekonałem się do serwisów społecznościowych. Nie dlatego, że wprowadziły odpowiednią politykę bezpieczeństwa, ale kto u licha chciałby ukraść moje zdjęcia, albo wykorzystać dane osobowe. Odpowiedź jest prosta każdy kto ma złe intencje. Może brzmi to odrobinę niedorzecznie, ale cały czas wydaje mi się, że zamieszczanie tych wszystkich informacji na swój temat w sieci jest głupie. Jednak w ogólnym rozrachunku zysków i strat. To naprawdę niezła zabawa. Ryzyko absurdalnie duże, ale kto nie ryzykuje ten… w Rawiczu nie siedzi.

Ostatnio zaprosiła mnie do znajomych dziewczyna z Urugwaju, Andrea bo tak ma na imię, studiuje socjologię. Napisałem do niej krótką wiadomość, odpisała i tak wymieniliśmy się odrobiną informacji. Zawsze chciałem z kimś pisać listy zwłaszcza w obcym języku. Wprawdzie Andrea chyba nie ma ochoty na pisanie listów, ale może znajdę kogoś to chciałby powymieniać się ciekawymi spostrzeżeniami. Zobaczymy największy problem jest taki, że listy są teraz passé. Oczywiście cały czas mowa o listach elektronicznych.

Dobrze myślę, że osiągnąłem zamierzony przez siebie cel i nie zanudziłem was na śmierć. Lecę zrobić coś konstruktywnego.

Pozdrawiam…